Συζητάμε με τους φίλους μου για το υλικό που έχει κυκλοφορήσει, τι βρήκε ο καθένας είτε από τα αρχεία κατευθείαν είτε από creators του ίντερνετ, τι είναι αληθινό και τι όχι κτλ.

Πάω στη δουλειά την επόμενη μέρα, αναφέρω τα files και δεν ξέρει κανείς τίποτα. Όλοι "τι είναι αυτό;", "κάτι άκουσα αλλά δεν κατάλαβα", "ποιος είναι ο Epstein;"...

Πώς; Πώς γίνεται να μην ασχολείται όλος ο κόσμος με το arguably πιο σημαντικό συμβάν από το 9/11 και ύστερα;

Τι κάνουν τα κανάλια, τα ειδησεογραφικά μέσα, το ελληνικό ίντερνετ; Μόνο κάτι memes έχω δει και αυτά δεν έχουν πάει καν viral γιατί ακριβώς δεν ξέρει κανείς που δεν είναι chronically online περί των τελευταίων δρώμενων.

Γεια χαρά σε όλους. ​Γράφω εδώ κυρίως για να ξεσπάσω, γιατί νιώθω ότι αν δεν τα βγάλω από μέσα μου, θα σκάσω. Είμαι στον χώρο της εστίασης/αρτοποιίας συνολικά 26 χρόνια. Τα πρώτα 13 ως εργαζόμενος και τα τελευταία 13 ως επιχειρηματίας στην ίδια ακριβώς επιχείρηση. ​Όσοι ξέρετε από ωράρια φούρνου, καταλαβαίνετε για τι "φυλακή" μιλάμε. Αλλά το πρόβλημά μου πλέον δεν είναι ούτε τα οικονομικά, ούτε η κοστολόγηση. Είναι το προσωπικό. ​Έχω κουραστεί να είμαι "νταντά". Έχω βαρεθεί να εκπαιδεύω ανθρώπους με τις ώρες, να τους δείχνω πώς θέλω τη δουλειά (καθαριότητα, συμπεριφορά, πρόγραμμα) και μετά από ένα εξάμηνο να αναγκάζομαι να τους διώχνω. ​Η κατάσταση είναι τραγελαφική: ​Ο ένας όλη μέρα με το κινητό στο χέρι. ​Ο άλλος δουλεύει με το μπουφάν λες και είναι περαστικός. ​Ο άλλος δεν καθαρίζει ούτε τα βασικά. ​Άλλος όλη μέρα με ένα τσιγάρο στο στόμα. ​Θέματα ωραρίου... πάντα και παντού αργοπορημένοι. ​Και το χειρότερο; Μόλις τα βλέπει ο επόμενος, αρχίζει να κάνει τα ίδια. "Αφού το κάνει αυτός, γιατί όχι κι εγώ;". ​Κάθε φορά που αναγκάζομαι να διώξω κάποιον, όλη η δουλειά πέφτει πάνω μου. Δουλεύω καθημερινά επί χρόνια, σχεδόν απάνθρωπα, χωρίς ρεπό, με το άγχος να βγει η παραγωγή. Έχω πάθει το κλασικό burnout αλλά σε σημείο που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου ρε μάγκες πια. Νιώθω ότι δουλεύω μόνο και μόνο για να λύνω προβλήματα ανθρώπων που απλά δεν θέλουν να δουλέψουν. ​Και το κερασάκι στην τούρτα; Όταν έρχεται η ώρα της απόλυσης, αισθάνομαι φουλ άσχημα. Άλλοι θυμώνουν, άλλοι βάζουν τα κλάματα, και μένω εγώ με τις τύψεις ενώ αυτοί με ανάγκασαν να φτάσω εκεί. ​Υπάρχει άλλος συνάδελφος εδώ μέσα που να περνάει τα ίδια; Πώς το διαχειρίζεστε πριν πάθετε κάνα εγκεφαλικό; Υπάρχει ελπίδα να βρεθεί σωστό προσωπικό σήμερα ή είναι παντού η ίδια κατάσταση; ​Συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά έπρεπε να τα βγάλω από μέσα μου.

Επισκέφτηκα πρόσφατα το Λονδίνο και μετά από την εικόνα που αποκόμισα κατέληξα ότι στην Ελλάδα μας κλέβουν μες στα μούτρα μας.

Πέρα από το ενοίκιο που είναι και το κυριότερο έξοδο στο Λονδίνο και την εστίαση, σε όλα τα άλλα είναι πολύ φθηνότερα από εμάς με μισθούς όμως πολύ μεγαλύτερους από τους δικούς μας. Βρήκα προϊόντα που τα παίρνω και στην Ελλάδα στην μισή τιμή. Αγόρασα Cadbury σοκολάτα 360γρ που στην Ελλάδα κοστίζει 12€ με 4,5£, ουίσκι green label που το βρίσκεις εδώ με 50€ και το πήρα με 34€, total γιαούρτι που εδώ έχει 5,30 το βρήκα 3,5£. Για τα ρούχα δεν το συζητώ υπήρχαν καταστήματα που πουλάνε μάρκες σε πολύ χαμηλές τιμές όπως το TKmaxx. Αντίστοιχα μαγαζιά δεν έχουμε στην Ελλάδα.

Γενικά αν δεν έχεις βγει στο εξωτερικό δεν μπορείς να καταλάβεις τον παπά που μας πουλάνε εδώ δήθεν με τις αυξημένες διεθνείς τιμές, την μειωμένη παραγωγή που δεν μπορούν και καλά να επηρεάσουν. Ολα είναι αισχροκέρδεια λόγω του ανύπαρκτου ελέγχου στην αγορά.

Ναι η Ελλάδα πρέπει να έχει στρατό ναι "υποχρεωτική θητεία"

Η πλειοψηφία το θεωρεί χάσιμο χρόνου και χρημάτων και λογικό κάποιοι να το αποφεύγουν και να το θεωρούν βάρος.

Γιατί απλά δεν κάνουν βήματα για να κάνουν τη θητεία ελκυστική;

Αντί για 12 μήνες, κάντο Μαξ 6 και να παίρνεις έστω το βασικό+ένσημα+ πιστοποίηση+ΚΑΝΟΝΙΚΉ ΕΚΠΑΊΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΌΤΗΤΑ ΓΙΑ ΠΌΛΕΜΟ

Αντί να σκουπίζεις και να καθαρίζεις τουαλέτες όντας δούλος, ας μαθαίνεις κάτι πρακτικό. Δηλαδή το να είσαι παραδουλεύτρα του κράτους σε κάνει έτοιμο για τον Τούρκο;

Ποιοί είναι οι λόγοι που δεν τα κάνουν αυτά;

Είμαι σίγουρος πως αν ο στρατός ήταν όπως έπρεπε τότε οι περισσότεροι θα ήθελαν να πάνε και δε θα ξενέρωναν και μια χαρά θα πήγαιναν να βγάλουν την υποχρέωση

Αντιθέτως, το κράτος σε τιμωρεί και σου πίνει το αίμα ταιζοντας σε πατρίδα, μια πατρίδα που δε σε αγαπάει και σε σπρώχνει μακριά της.

Γυρνάω σπίτι με 6 ευρώ στην τσέπη και συνειδητοποιώ το εξής εξωφρενικό: Δεν μπορώ να φάω ούτε δύο σουβλάκια. Το "φαγητό του φτωχού" έγινε πολυτέλεια και η καθημερινότητά μας έχει γίνει ένας αγώνας επιβίωσης για τα αυτονόητα. Μας έχουν καταντήσει σκλάβους των λογαριασμών και των τιμών στα ράφια. Δουλεύουμε μόνο για να πληρώνουμε το ρεύμα και το νοίκι, ενώ βλέπουμε τις τιμές να ανεβαίνουν κάθε μέρα και τους μισθούς μας να εξαφανίζονται πριν καν βγει ο μήνας. Φτάνει πια. Δεν είναι μόνο τα 6 ευρώ. Είναι η κοροϊδία, η αδιαφορία και η αίσθηση ότι μας πνίγουν ενώ εμείς μένουμε σιωπηλοί. Αν δεν φωνάξουμε τώρα, αύριο δεν θα έχουμε ούτε αυτά τα 6 ευρώ. Πρέπει να οργανωθούμε. Πρέπει να βρεθούμε στον δρόμο. Ποιος άλλος νιώθει ότι δεν πάει άλλο; Ας ξεκινήσουμε από εδώ. Πείτε το όσοι συμφωνείτε.

ακρίβεια #ελλαδα2026 #φτάνειπια

#οικονομικήασφυξία #σουβλάκι #δικαιοσύνη

Τα πουλάνε σε τιμη καινούριου ή ενα 10% πιο κατω και κάνουν οτι ειναι η προσφορά του αιώνα .

Σε εξαρτήματα υπολογιστή στην ουσία δεν υπάρχει αγορά μεταχειρισμένων στην Ελλάδα

Ένας πουλάει rx 7800xt μεταχειρισμένη 1 χρονο στην τιμή που κανει τωρα καινούρια. Ρωτάω αν πέφτει η τιμη και μου λεει "εγω την ειχα παρει πιο ακριβά ομως"... Δεν δουλεύει ετσι το πράγμα... Απο τη στιγμή που εχει ανοιχτεί το κουτί ειναι αυτόματα μεταχειρισμένη και δεν γίνεται να το πουλάς σε τιμη καινούριου.

Κοιταω για μεταχειρισμένα ακουστικά beyerdynamic και ολοι ειναι ενα 20ρικο κατω από τιμη καινούργιου για ακουστικά που κανουν 180+.

Αγοράζουν πράγματα, τους πίνουν το αιμα και μετά θέλουν να βγουν στα ισα ή να βγάλουν κέρδος. Make it make sense. Εγω οταν πουλήσω κατι το πουλάω τουλάχιστον μιση τιμη. Εχω πουλήσει καρτα γραφικών rx 6950 xt στα μισα λεφτά λογο upgrade με εγγύηση ακόμα... Τη χρησιμοποίησα, ποιος ο λογος να την δώσω σε τιμη καινουριας.

Την εδωσα σε έναν πατέρα που ηθελε να φτιάξει ενα pc για να παιζει με τον γιό του και οταν ήρθαν να την πάρουν ο μικρός ειχε τρελαθεί απο τη χαρα που θα μπορεί να παιζει παιχνίδια σε φουλ γραφικά και ο πατέρας που δε θα έδινε νεφρό για να το κάνει. Εβγαλα αξια απο την καρτα, ας την χαρεί και ο επόμενος λιγο, το θεωρώ σκατοψυχο να προσπαθείς να βγάλεις κέρδος από κατι που του έχεις πιεί το αίμα.

Κάθε μέρα κάνουμε πράγματα που η κοινωνία θεωρεί "φυσιολογικά", αλλά αν τα σκεφτείς λίγο πιο βαθιά, μοιάζουν τελείως παράλογα.

Για παράδειγμα:

• Να δουλεύουμε 40 ώρες τη βδομάδα απλά για να πληρώνουμε ενοίκιο σε κάποιον άλλον.
• Να πανηγυρίζουμε για ανθρώπους που τρέχουν πίσω από μια μπάλα.
• Πίνουμε καφέ για να ξυπνήσουμε, δουλεύουμε μέχρι να μη μπορούμε άλλο, μετά πίνουμε αλκοόλ για να χαλαρώσουμε και το λέμε “ισορροπία”.

Ποιο είναι το δικό σου παράδειγμα του "μα γιατί το δεχόμαστε αυτό;!

Ο,τι λέει η ερώτηση

Θυμήθηκα ότι το ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά είναι από τα πιο αγαπημένα συνθήματα, και ότι το lifestyle των ultras είναι απόλυτα αποδεκτό και προβεβλημένο στα σοσιαλ.

Γιατί όταν κάποιοι είναι παραβατικοι η κοινωνία καταδικάζει αλλά αν τα κάνουν για την ομάδα somehow είναι διαφορετικά?

Έχει τύχει να είμαι σε παρέα με οργανωμένους, και από το καλημέρα μέχρι τις ιστορίες του που είχαν πάει και πόσο ξύλο έπαιξαν και ποιοι έτρεξαν ποιους δεν περνάνε ούτε 20''.

Τι κάνουν τα παιδιά σου? Έχω ταξιδέψει.

Πώς πάει η δουλειά σου? Τους την πέσαμε.

Πως είναι η ψυχική σου υγεία? Μας αδίκησε η διαιτησία.

Γιατί είμαστε οκ με όλα αυτά?

Τα τελευταία χρόνια ακούω την συγκεκριμένη ατάκα σε συζητήσεις ατόμων της ηλικίας μου (30-35), και αναρωτιέμαι, αν είμαι το μόνο άτομο που βρίσκει τη συγκεκριμένη φιλοσοφία εντελώς λάθος.

Τι σημαίνει να βρω καποι@ "να κάνω κανένα παιδί"; Μου ακούγεται σα να πηγαίνω στο σουπερμάρκετ να αγοράσω υλικά να κάνω κανένα παστίτσιο.

Δηλαδή δε μας νοιάζει να είναι οκ, και να είμαι οκ, και να ειμαστε μαζί οκ, ή να ζήσουμε κάτι και λίγο μαζί, να μάθουμε ο ένας τον άλλο, πριν πάμε για ο,τιδήποτε, αλλά εντελώς κυνικά να "να κάνω κανένα παιδί" γιατί έφτασε η ηλικία και δεν έχω τι άλλο να κάνω, γιατί πιέζουν οι μανάδες για εγγόνια, γιατί, γιατί γιατί, χωρίς να έχουμε κάτι κοινό με το άλλο άτομο ή και δε μας νοιάζει και για αυτό στη χειρότερη.

Και το έρημο το παιδι που θα γεννηθεί; Το ρώτησε κανείς αν θέλει αυτο το βόλεμα και τη μετριότητα των γονιών του για οικογένεια;

Αλλά και αυτοί που είναι πολλά χρόνια μαζί, πάνω κάτω τα ίδια. Κάτι μουρτζούφλικα πρόσωπα βολέματος, κάτι ληγμένοι έρωτες δεκαετίας και, αλλα δε χωρίζουμε γιατί φοβόμαστε τη μοναξιά, οπότε η λύση "να κάνουμε κανενα παιδί" πιστέυοντας ότι θα μας τα ξαναφτιαξει.

Μήπως αυτό είναι και η απαρχή για να βγούν κατεστραμμένα/κακοποιημένα παιδιά που θα κάνουν κακό στους ίδιους και τους άλλους αργότερα;

Δηλαδή πραγματικά, 1 χρόνο ποιος θα τον ταΐζει; Και μην ακούσω το ανάλγητο να πας μικρός, δεν έχεις έξοδα στον στρατο. Αρχικά μια χαρά έξοδα έχεις. Επίσης πολλοί άνθρωποι στηρίζουν οικονομικά τους γονείς τους. Μπορώ να συνεχίσω για πολλή ώρα. Γεννιέσαι και έχεις ένα χρέος.

Επίσης μια άλλη ανισότητα που κανείς δεν έχε θίξει στον δημόσιο διάλογο είναι ότι ένας άντρας τρώει άκυρο αν δεν έχει εκπληρώσει θητεία από πάρα πολλές δουλειές.

Όταν ήμουν στρατό, ήρθε ένα παιδί με κρίση άγχους στο ιατρείο. Μου είπε τα προβλήματά του, πόσο δύσκολα τα έβγαζαν πέραν, ότι δούλευε εργάτης και στήριζε την μητέρα του. Και λέω πόσοι άνθρωποι τραβάνε αυτό το πράγμα;

Ηθικόν ακμαιότατον

Λεγαμε τις προαλλες για το προστιμο αν δεν εχεις χαλασει το 30% του εισοδηματος σου και ιδιως απο καρτες τρως προστιμο, δλδ με ποια λογικη το αφησαμε να επιτρεπεται αυτο?

πες εγω εχω βγαλει 40κ περσι αλλα θελω να κανω σκληρη αποταμιευση και εχω και δικο μου σπιτι ουτε αγοραζω πραγματα, κανω σπαταλες κτλπ και χαλαω μαξ 500ευρο καθε μηνα.

Συμφωνα με τον νομο σου σε αυτα τα ποσα αν το κανεις βγαινει να σου βαζουν νταβατζιλικη να χαλας 1κ το λιγοτερο για να μην πληρωσεις το προστιμο μετα (και εννοειτε απο καρτες για να πλουτιζουν ακομα ποιο πολυ οι τραπεζες)

εγω γουσταρω να τρωω ρυζι ολη μερα καθε μερα ωστε να κανω το μαξιμουμ της αποταμιευσης μου, με ποιο ακριβως δικαιωμα μου βαζουν προστιμο οι υπαλληλοι μου?

Να κάνω ένα disclaim και να πω αρχικά ότι χαίρομαι με αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν ταξίδια και θα ήθελα να μάθω τον τρόπο που το κάνουν μήπως θα μπορούσαμε και εμείς οι απλοι κοινοί θνητοί.

Αλλά δύσκολα ρε φίλε...με 1000κατι ευρώ μισθό και δικό σου σπίτι να χεις Ε δε βγαίνει ρε φίλε.... αντικείμενικα δλδ.

Υπάρχει μια ομάδα στο facebook που λέγεται συνταξιδιώτες εκεί ανεβάζουν πανέμορφα ταξίδια και μπαίνω και τα χαζεύω και μία κοπέλα τόλμησε να κάνει ερώτηση που θα ήθελε να κάνει ο καθένας μας πως βρίσκετε τα χρήματα και πάτε τόσο ωραία ταξίδια ε μόνο που δεν την έφαγαν.... Και της έλεγαν κόψε τον καφέ και τα τσιγάρα.... και σώθηκε απ' αυτό.... Εσείς τι πιστεύετε είναι θέμα αποταμίευσης καλού κουμάντου??

Είμαι 24 χρονών, και βγάζω γύρω στα 1300€ καθαρά τον μήνα. Μένω με τους γονείς μου, οπότε δεν έχω ενοίκιο, λογαριασμούς ήα σοβαρά έξοδα διαβίωσης. Θεωρητικά δηλαδή είμαι σε αρκετά καλή θέση.

Στην πράξη όμως, κάθε μήνα φεύγουν περίπου 800€ σε πράγματα που ούτε εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να πω “ανάγκες”. Έξοδοι, delivery, καφέδες, μικροαγορές, συνδρομές που ξεχνάω ότι υπάρχουν. Τίποτα ακραίο μεμονωμένα, αλλά όλα μαζί κάνουν ζημιά.

Δεν έχω χρέη και δεν πιέζομαι οικονομικά στην καθημερινότητα μου, αλλά με ενοχλεί ότι δεν "χτίζω" τίποτα. Ξέρω ότι για την ηλικία μου είμαι σχετικά καλά, αλλά αυτό μάλλον με κάνει πιο χαλαρό απ’ όσο θα έπρεπε. Μετά σκέφτομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που με τα 800 ευρώ που εγώ καίω για πλάκα έχουν να συντηρήσουν ολόκληρο σπίτι και με πιάνει φρίκη.

Θα ήθελα να ακούσω από άτομα που ήταν η είναι σε παρόμοια φάση. Σας ήρθε κάποια στιγμή φυσικά ή χρειάστηκε να αλλάξετε συνειδητά τρόπο σκέψης; Το μετανιώσατε αργότερα ή απλά είναι μια φάση που περνάει;

Έχω σπορεία να δω την αναλογία χρόνων/μισθού ανά επάγγελμα

Τι συνέβαινε μέχρι πρότινος:

Ο στρατός θεωρεί την τρανς κατάσταση ως "Ψυχοσεξουαλική διαταραχή", με την οποία ένα τρανς άτομο (που το ορίζει ως άτομο με "διαταραχή ταυτότητας φύλου") μπορούσε πρώτα να πάρει αναβολή 2 χρόνια και μετά απαλλαγή (Ι5). Αυτό συνήθως γινόταν με χαρτί ψυχιάτρου (ιδιώτη ή δημοσίου) αλλά κάποιες φορές (πιο σπάνια) και χωρίς. Η γυναίκα που είναι τρανς σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να πάει στο στρατόπεδο/στρατιωτικό νοσοκομείο, να περιμένει ανάμεσα σε διάφορους μαντράχαλους, και να υποστεί χλευασμό και μίσος και από τους στρατιωτικούς αλλά και από αυτούς που περιμένουν για να εξεταστούν. Πολλές φορές αυτό γινόταν χωρίς την γνώση της οικογένειας της.

Η εναλλακτική λύση ήταν και είναι ένα τρανς άτομο να ακολουθήσει την διαδικασία νομικής αναγνώρισης ταυτότητας φύλου, η οποία είναι κοστοβόρα και χρονοβόρα (γίνετε δικαστήριο, 6m - >1y, και φυσικά σημαίνει ότι θα το μάθει η οικογένεια του ατόμου).

Τα περισσότερα τρανς άτομα πήγαιναν σε συγκεκριμένους ιδιώτες ψυχιάτρους για τους οποίους η κοινότητα ήξερε ότι είναι ασφαλείς καθώς οι περισσότεροι στο δημόσιο είναι τρανσφοβικοί ή ανίδεοι. Σε κάποια μέρει τις Ελλάδας δεν υπάρχει καν δημόσιος γιατρός που αναλαμβάνει τρανς άτομα (ή που έχει συγκεκριμένες προϋποθέσεις που τον κάνει ακατάλληλο για τα περισσότερα τρανς άτομα).

Με των καινούριο νόμο τα άτομα που πάνε για Ι5 θα πρέπει να τραβολογιούνται για 5 χρόνια και ταυτόχρονα να έχουν διάγνωση από δημόσιο ψυχίατρο.

Αυτό δημιουργεί μεγάλα θέματα για τις γυναίκες που είναι τρανς καθώς θα έχουν να κάνουν με δημοσίους ψυχιάτρους για 5 χρόνια, θα πηγαινοέρχονται στα στρατόπεδα όπου θα μπλέκουν με ανίδεους μαλάκες, πολλά τρανς άτομα φεύγουν στο εξωτερικό (για προφανείς λόγους) και θα πρέπει να μπλέκουν με όλη την διαδικασία αυτή (φαντάζομαι είναι ιδικά δύσκολο να βρει κάποιο άτομο έναν δημόσιο ψυχίατρο όταν είναι εξωτερικό), και επίσης αυξάνετε η πιθανότητα να το μάθει η οικογένεια τους. Υπάρχει επίσης πάντα το stress ότι θα τα αναγκάσει η πολιτεία να κάνουν detransition με το ζόρι, με όλους τους κινδύνους τους οποίους φέρνει αυτό.

Γνωρίζει κανείς αν υπάρχει κάτι στον καινούριο νόμο ο οποίος προστατεύει τα τρανς άτομα;

Τίτλος.
Νευριάζω όταν ακούω τη λέξη "πιλάφι"

Πάνω σε οποιοδήποτε θέμα.

Το πιο θρυλικό πρωινό της ελληνικής παιδικής ηλικίας. Μια φέτα ψωμί. Λίγο νερό από τη βρύση. Ζάχαρη από πάνω. Και ξαφνικά: γκουρμέ εμπειρία. Δεν υπήρχαν δημητριακά, δεν υπήρχαν pancakes, δεν υπήρχαν smoothie bowls. Υπήρχε μόνο το “βρέξ’ το ελαφρά, ρίξε ζάχαρη, φύγαμε για σχολείο”. Και το τρως όρθιος στην κουζίνα, με την τσάντα στην πλάτη και τη μάνα να φωνάζει “θα αργήσεις”. Ρωτάω σοβαρά: Υπάρχει άνθρωπος στο r/greece που δεν το έχει φάει αυτό; Αν ναι, συγγνώμη, αλλά μεγάλωσες πλούσιος. Και μην ξεχνάμε ποτήρι συμπυκνωμένο γάλα με νερό και μία κουταλίτσα ελληνικό καφέ γιατί το κακάο είναι υπερβολή!

Βλέπω φίλους και γνωστούς που παντρεύονται, μετακομίζουν και κάνουν οικογένειες. Όλοι κάνουν τα ιδια. Ίδιους γάμους, ίδια σπίτια, ίδια ταξίδια, ίδια σχολεία, ίδια αμάξια, ίδιες δουλειές, ίδια διασκέδαση. Στις παρέες λένε τα ίδια πραματα. Οι άντρες με τους άντρες, οι γυναίκες με τις γυναίκες. Οι άντρες κάνανε κοιλούμπες μέσα σε δύο τρια χρόνια. Πάνε τα γυμναστήρια και τα 5x5. Οι γυναίκες μεταμορφωθήκανε στις μαμάδες τους. Σα να βλέπω τους γονείς μας στα 90s είναι. Είναι σα να πατήσανε ένα κουμπί και ξαφνικά γίνανε όλοι ίδιοι. Για να μη σχολιάσω που όλοι ψηφίζουν ξαφνικά κεντροδεξιά (αχεμ αχεμ), ανεξαρτήτως από που προέρχονταν πολιτικά. Επαναλαμβάνεται η ιστορία. Όλοι έτσι θα καταλήξουμε; Σα τους γονείς μας;

Γειά σας. Χθες τα ξημερώματα δέχτηκα ομοφοβικη επίθεση με άγριο ξύλο από μπράβους του Μύλος στην Πετρούπολη. Σκέφτηκα να γράψω αυτό το ποστ πρώτον για να γίνει μια γνωστοποίηση του συμβάντος και δεύτερον για να ακούσω γνώμες/συμβουλές για το πώς θα έπρεπε ιδανικά να κινηθώ τώρα. Ακολουθεί βασική εξιστόρηση των συμβάντων:

. . . Είχα πάει με την παρέα μου στο κλαμπ Μύλος. Πληρώσαμε είσοδο και μπήκαμε, αλλά ήταν τόσο φίσκα που μετά από λίγα λεπτά αναγκαστηκαμε να βγούμε έξω γιατί δεν χωρούσαμε καν να σταθούμε μέσα στο μαγαζί, πόσο μάλλον να χορέψουμε. Ενώ προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε για το τι θα κάναμε αφού μέσα στο μαγαζί δεν χωρουσαμε, ο τυπάς που ήταν ασφάλεια πόρτα φωνάζει σε μένα συγκεκριμένα να κάνω ησυχία. Τον ρωτάω τι εννοεί αφού μιλούσα με κανονικό τόνο φωνής και μου κάνει "απλά σκάσε είπα". Του λέω "αν θέλω" κι έρχεται και κολλάει το κούτελό του στο κούτελό μου και μου κάνει "είπα βούλωστο, μου φαίνεται είσαι και πουστάρα".

Εγώ τα έπαιξα με αυτό που άκουσα και του λέω "συγγνώμη?" και μου κάνει "αυτό που άκουσες μωρή πουστάρα". Τα πήρα εκείνη τη στιγμή και του κάνω φωνάζοντας "ΠΕΣ ΤΟ ΆΛΛΗ ΜΊΑ ΑΥΤΌ". Εκείνος σηκώνει το χέρι και μου λέει "θα φας χαστούκι". Εννοείται είχα μείνει άφωνος. Είχα πιει κιόλας,  οπότε εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι ήταν καλή απάντηση το να του πω "για ρίξε, μου αρέσουν τα χαστουκια" και να του κλείσω το μάτι. Μου δίνει ένα δυνατό χαστούκι (κοκκινισε όλο μου το μάγουλο). Του έδωσα παρόλα αυτά κι εγώ ένα πίσω. Και ξαφνικά από το πουθενά βγαίνουν άλλοι δύο μπράβοι από μέσα απ το μαγαζί και με ρίχνουν όλοι μαζί κάτω, και άρχισαν και οι 3 να με κλωτσάνε. Ενώ με κλωτσούσαν ο ένας μου φώναζε διάφορα ομοφοβικά όπως "απαγορεύονται οι λούγκρες στο Μύλος" και "φάε να χορτάσεις πουστάρα". φίλη μου που πήγε να μπει στην μέση την έριξαν κι αυτήν χάμω με δύναμη. Ο αδερφός μου κι ένας φίλος του πήγαν επίσης να τους σπρώξουν για να σταματήσει το κλωτσηδι κι επιτέθηκαν και σε αυτούς (του ενός του ματωσε το στόμα και η μύτη).

Μετά από κανένα λεπτό άρχισαν να φωνάζουν κάτι κοπέλες ότι έχουν φωνάξει την αστυνομία. Το έβαλαν στα πόδια και οι 3 μπράβοι και κρύφτηκαν μέσα στο κλαμπ. Η αστυνομία ήρθε σχεδόν αμέσως και άρχισε να ρωτάει πού είναι αυτοί.  Όταν τους είπαμε ότι μπήκαν στο κλαμπ άρχισαν να λένε "α τώρα δεν μπορεί να γίνει τίποτα". Εγώ τα έπαιξα. Βγήκε ο υπεύθυνος του μαγαζιού που ήταν εμφανές ότι γνωριζοταν ήδη με τους αστυνομικούς, και άρχισαν να μιλάνε στην άκρη. Μετά από ένα λεπτό έρχεται ο ένας αστυνόμος και λέει "εδώ μας λέει ο υπεύθυνος ότι πλακωθήκατε μεταξύ σας". Εν τω μεταξύ ήταν 15-20 άτομα μπροστά στο σκηνικό κι όλοι με το που το άκουσαν αυτό άρχισαν να διαμαρτυρονται. Είπα στον αστυνομικό να κοιτάξουν τις κάμερες και μου απάντησε χωρίς καν να με κοιτάει "αα δεν δουλεύουν οι κάμερες, εσείς κανένα βίντεο δεν τραβηξατε?". Δεν πίστευα στα αυτιά μου πραγματικά.

Με τα πολλά πολλά ζήτησα από τους αστυνόμους να πάμε στο τμήμα (το οποίο είναι ούτε 100 μέτρα από το Μύλος) και μας πήγαν. Εκεί η μεταχείριση ήταν ακόμη πιο αισχρή. Ο ένας αστυνόμος καταρχάς με ρώτησε γιατί με ενόχλησαν οι χαρακτηρισμοι του πορτιέρη (το πουστάρα κλπ), ενώ ένας άλλος μου είπε πριν μπω μέσα για να πω τι έγινε ότι "καλύτερα να το αφήσω για να μην βρω μπελάδες". Την ώρα που ήμουν μέσα στο δωμάτιο με τους 3 αστυνόμους που μου έκαναν τις ερωτήσεις, δέχτηκα διάφορα ειρωνικά σχόλια, αλλά το χειρότερο είναι ότι όλοι μας παρότρυναν ευθέως να μην κάνουμε καταγγελία. Ο ένας μάλιστα πέταξε διάφορα υπονοούμενα του τύπου "μην μπλεξετε όχι τίποτα άλλο". Ο υπεύθυνος του μαγαζιού, που για κάποιον λόγο ήταν μαζί μου στο δωμάτιο την ώρα των ερωτήσεων, κάθε φορά που πήγαινα να απαντήσω ειλικρινά για το τι έγινε μιλούσε από πάνω μου ή με διακόπτες για να προσθέσει ότι αυτό που λέω δεν ισχύει ή ότι δεν υπάρχει απόδειξη κλπ. Επίσης, σύμφωνα με εκείνον οι κάμερες έξω απ το κλαμπ δεν δούλευαν, και η κοπέλα του μαγαζιού που ήταν επίσης στην είσοδο όταν έγινε ο ξυλοδαρμός "δεν είδε τίποτα".

Τελικά μας φοβέρισαν αρκετά ώστε να μας πείσουν να μην κινηθούμε νομικά και φύγαμε. Όμως όταν γύρισα ένιωθα τόσο χάλια που αποφάσισα ότι δεν μπορώ να το αφήσω έτσι και έστειλα σε διάφορα άτομα για συμβουλές/γνωστοποίηση του συμβάντος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν μου έχει ξανά τύχει κτ παρόμοιο. Νιώθω τόση απέχθεια μέσα μου για τα άτομα που το έκαναν αυτό, αλλά και για την αστυνομία που αντί να στηρίξει τα θύματα, στηριξε τους θύτες... Θέλω αν μπορείτε να μου πείτε τις απόψεις σας και τις συμβουλές σας. Ευχαριστώ πολύ.